Een woord van dank_31-12-2024

Hoi lieve allemaal,

Het is 31-12-2024, de laatste dag van het jaar. Sinds een paar jaar probeer ik aan het einde van het jaar altijd ‘’even’’ te reflecteren op alles wat er is gebeurd. Weer stil te staan bij de avonturen die beleefd zijn, de herinneringen die gemaakt zijn, het gelach, de tranen, de persoonlijke lessen, die ene bijzondere ontmoeting, de inzichten, de vast geroeste patronen en ga zo maar door. Het is bijzonder hoe het werkt. Als ik in die spreekwoordelijke wagen stap, word ik allerlei kanten heen geleid en passeren de momenten zich vanzelf. 2024. Wat voor een woorden geef je aan een jaar waarin zoveel is gebeurd?! Ik hoor mijzelf nog zeggen: ‘’2024 wordt mijn jaar!’’ Daar is geen woord van gelogen, ik had echter andere verwachtingen van wat de invulling ervan zou zijn. Ik had namelijk verwacht dat ik na 3 maanden Portugal en een Camino een heel business plan zou hebben voor mijn eigen praktijk, welke nu dan volop draaiende zou zijn. ‘’Grappig’’ hoe het leven werkt en dat het een andere wending heeft genomen. Ik geloof sterk dat het leven loopt zoals het moet lopen en blijkbaar was ‘’2024 wordt mijn jaar’’ bedoeld voor persoonlijke ontwikkeling.

Het voelt echt alsof ik meerdere levens heb geleefd dit jaar. Het jaar begon in Portugal, waar ik een eerste stap heb mogen maken in het thuiskomen bij mijzelf. Ik heb weer mogen ervaren hoe het is om van binnen enkel stilte en rust te voelen, mijn intuïtie en hart te volgen – en daarop te vertrouwen. Dat is misschien wel het grootste cadeau wat ik mijzelf heb kunnen geven dit jaar. Tegelijkertijd heb ik daardoor ook mogen voelen hoe ver ik van mijzelf verwijderd raak als ik in mijn hoofd ga zitten. Hoe ik mijzelf ga tegenwerken en de onzekerheid die dan ontstaat. Het was nodig om dat contrast te voelen, omdat ik de afgelopen jaren niets anders deed dan mij laten leiden door mijn hoofd. De Camino voegde daaraan toe dat als ik omgeven word door natuur, buiten ben, ik mijn innerlijke evenwicht kan herstellen. Lopen en frisse lucht zorgt ervoor dat ik uit mijn hoofd ga en weer terug naar mijn gevoel. Om dan ideeën en inzichten te ontvangen die ik weer kan vertalen naar mijn hoofd. In die zin is de cirkel rond. Als ik mij overgeef aan dat wat ís, dan ontstaat er magie. Ik ontmoet bijzondere mensen, voel mij krachtig en ervaar innerlijke rust. Een mooi voorbeeld was afgelopen week. Ik was zo bezig om activiteiten af te werken om mensen te ontmoeten. Ik merkte dat ik maar half aanwezig was en continu bezig was met wie ik misschien een gesprek zou kunnen aanknopen. Ik voelde daar eigenlijk alleen maar weerstand en ongemak bij. Terwijl ik op de dagen dat ik een lange wandeling maakte, mensen tegenkwam met wie ik een bijzonder gesprek had. Zo ontmoette ik tijdens The Needle Track op tweede kerstdag een ouder echtpaar uit countryside New South Wales (AU) die al 6 maanden heel Australië aan het doorreizen zijn. De man had duidelijk behoefte aan een praatje, terwijl zijn vrouw zich afzonderde. Een oprechte connectie volgde, omdat ik volledig in mijn kracht stond met de kracht van de bergen om mij heen.

Na de Camino en de reis door Australië volgde een periode van ‘’afscheid’’ nemen van dierbare mensen om mij heen en een plek waar ik bijna 1/4 deel van mijn leven heb gewoond. Met liefde en aandacht, waardoor het enkel goed is.

En nu ben ik hier, daar waar mijn hart mij heeft geleid. Gisteren had ik een bijzonder gesprek met twee Nederlandse dames hier in Tasmanië. Ik vertelde over mijn afgelopen weken en hoe ik steeds op en neer geslingerd wordt tussen twee uitersten: Het voelen van volledige rust en balans als ik door de bergen loop vs. Het voelen van ontheemd zijn in een land waar ik alle gebruiken nog mag leren kennen. Eén van hen zei heel mooi: Tasmanië is een eiland, een bubbel, waar veel mensen niet vanaf weten. Dat laatste herhaalde zich in mijn hoofd. Door velen wordt het land niet gezíen – ‘’Wat doet dat met de collectieve energie?’’ Het vraagt om naar binnen te keren. En dat is wat ik in 2025 verder ga versterken. Nog meer varen op mijn intuïtie, zeker ook in gesprekken met anderen. Zelfliefde, zachtheid en tegelijkertijd stevig geworteld zijn en vol vertrouwen mijn eigen praktijk aan de wereld gaan tonen. Balans vinden tussen het mannelijke en het vrouwelijke.

Ik ervaar enkel dankbaarheid dat ik deze (persoonlijke) reis in 2024 heb mogen maken. Graag wil ik jullie vanuit de grond van mijn hart bedanken voor alle steun en support die ik dit jaar heb mogen ervaren. Het aanmoedigen van mijn ingevingen is het grootste cadeau wat jullie mij kunnen geven. En mij te laten herinneren dat kwetsbaarheid inderdaad kracht is. Een aantal dagen geleden las ik het volgende. Het deed mij herinneren aan iets wat ik tijdens de Camino zo sterk voelde en ik jullie graag wil meegeven: ‘’Richt je op de kleine daden van liefde en hoop die overal om je heen zijn – een glimlach, een vriendelijk woord, een helpende hand, het bloeien van bloemen, de geur na een stevige regenbui. Ze zijn er altijd.’’

Ik wens jullie allemaal een fijne afsluiting van 2024 en een sprankelende start van 2025. Vol licht, liefde, hoop en verbinding.

Veel liefs,
Fleur