Loslaten_01-06-2025

Het is 10 uur ’s ochtends, ik zit buiten en voel de warmte van de zon op mijn gezicht. Het is vandaag 1 juni, wat betekent dat de winter hier officieel van start is gegaan. Inmiddels is de temperatuur flink gedaald en met de aanwezigheid van de antarctische wind, kan het behoorlijk fris zijn. Dat weerhoudt de Tasmaniërs er echter niet van om in een korte broek rond te blijven lopen. Met een winterjas daarop, dat dan weer wel. Ik heb het gevoel dat ik, als Nederlander die kou gewend is, iets heb te bewijzen. Mijn huisgenoten vragen mij continue hoe ik het weer ervaar, terwijl ze binnenshuis met een winterjas rondlopen. Toen ik dit de eerste keer zag, vroeg ik ‘’Ga je ergens heen?’’. Waarop het antwoord ‘’Nee, hoezo?’’ kwam. Inmiddels ben ik erachter gekomen dat de gemiddelde Australiër in de winter met een winterjas binnenshuis loopt (daar waar het koud is natuurlijk), aangezien de meeste huizen hier slecht geïsoleerd zijn. Het is een grappig gezicht. Als ik vervolgens aangeef, in mijn t-shirt, dat het inderdaad koud is, maar ik het te doen vind (mijn winterjas hangt nog steeds zwijgzaam aan de kapstok), krijg ik als reactie ‘’Crazy Europeans’’. Ik denk dat ik mijzelf in deze heb bewezen.

Momenteel zijn de momenten waarop de zon doorbreekt grote geluksmomentjes. Zo ook dus deze ochtend. De afgelopen zes maanden spelen zich in vogelvlucht af, terwijl ik in de verte over de bergen tuur. De winter vraagt om naar binnen te keren en alles in mij roept dat ik dit nodig heb. Mijn sociale batterij begint een beetje op te raken. Nu word ik natuurlijk vijf dagen per week omgeven door mensen via mijn werk, dus zo gek is dat niet. Elke dag sta ik er opnieuw op om hen met een glimlach de deur en/of school uit te laten gaan – afgestemd dat luisterend oor te zijn. Even schieten opa Jan en mama door mijn hoofd; het voorbeeld van een goed humeur en schouders eronder, elke keer weer. Heel mooi, maar voor een introvert ook zeker uitdagend, want die batterij heeft slechts een beperkte houdbaarheid. Nu is dat één, maar in persoonlijke ‘’relaties’’ heb ik de afgelopen twee maanden ook voor een aantal ‘’uitdagingen’’ gestaan. Sinds ik zelf door een persoonlijke reis ben gegaan en nog steeds ga, ontmoet ik veelal gelijkgestemden. Verbinding, eenzelfde visie, zonder oordeel. Waar ik normaal gesproken tijd nodig heb om mijzelf helemaal te laten zien, heb ik wat mensen ontmoet, waarbij ik die ‘’muur’’ wat sneller kon laten zakken of waar ik gevraagd werd deze te laten zakken. Zo had ik vorig jaar in Tasmanië iemand ontmoet, waarbij ik direct het gevoel had ‘’ik kén jou’’. Twee maanden geleden zag ik hem, na een jaar, weer opnieuw. Ik had het gevoel alsof hij dwars door mijn ziel keek, maar het gesprek vloeide niet organisch. Ik was enorm zelfbewust. Té zelfbewust. Als ik zou loslaten… Begin dit jaar ontwikkelde ik een vriendschap met een collega die heel snel de diepte in ging. Tot ik een maand geleden, voor mijn gevoel, geghost werd. Er was plots geen communicatie meer mogelijk en ik werd getriggerd in oud zeer. Letterlijke slapeloze nachten, terwijl ik mij afvroeg wat daar gebeurd was. Na acht weken was er een wederzien en werd alles uitgelegd. Als ik had losgelaten… En vandaag heb ik afscheid genomen van iemand die ik in maart hier ontmoet heb, maar terugvliegt naar Canada. Een fijn persoon die zelf het begrip loslaten heeft uitgevonden – een voorbeeld in dat opzicht. Degenen die dicht bij mij staan, weten dat als ik een verbinding met iemand (hen) aanga, dit een hartsverbinding is. En zoals mama zei, dan voelt het alsof een stukje van mijn hart wordt afgescheurd als ik diegene moet loslaten of als er ‘’pijn’’ op de verbinding zit. Ik voel dat met mijn hele zijn. Ik ben dankbaar dat ik deze verbindingen ben aangegaan, mij op een nieuwe manier heb opengesteld. Tegelijkertijd laat het mij een duidelijk onderliggend thema zien waarmee ik nog iets mag: Loslaten. Wat als ik mij volledig zou overgeven aan het moment, uit het hoofd, afgestemd op de ander, in openheid en stilte met elkaar kunnen zijn? Wat als ik de ander in liefdevolle verbinding zou loslaten, juist ook als er ruis op de lijn zit, vertrouwend op dat het zich een weg vindt? Ik vertelde mijn huisgenoot dat ik een beetje verdrietig was, omdat ik zojuist afscheid had genomen en toen kwam ze met een quote van Boeddha: ‘’The root of suffering is attachment.’’ Nogal een uitspraak. Ik vroeg om wat uitleg aan chatgpt en las het volgende: ‘’Boeddha leerde dat alles in het leven vergankelijk is, en dat de enige manier om blijvend geluk en innerlijke vrede te ervaren, is door los te laten van die gehechtheid. Dit betekent niet dat we geen liefde of waardering voor dingen of mensen mogen hebben, maar het betekent dat we niet vast moeten houden aan het idee dat ze ons geluk of stabiliteit moeten geven. Als we minder gehecht zijn, kunnen we meer accepteren zoals het is en vinden we rust in de vergankelijkheid van het leven.’’ Misschien zijn ontmoetingen soms zo betekenisvol, juist omdat ze tijdelijk zijn…

In de stilte van de winter hoop ik dat ik een beginnend loslaten kan vinden. In diezelfde stilte hoop ik de antwoorden te vinden op de keuzes waarvoor ik momenteel sta. Ik merk dat de creativiteit weer wat borrelt en teksten geschreven willen worden. Dat is het pad wat ik volg. En als ik aan het einde van de dag eindelijk dit verhaal heb afgerond en terug naar buiten loop, word ik verrast door een ander wonder: De Aurora Australis. Terwijl ik het lichtspektakel aanschouw, kan ik alleen maar lachen om de symboliek en mij gesteund voelen door het licht, dat altijd zijn weg vindt. In verbinding met het geheel.

Ik ben mij ervan bewust dat dit nogal een bericht is na twee maanden afwezigheid. Het is een reflectie op wat lijkt een rode draad te zijn van in ieder geval de afgelopen weken. Hoewel ik probeer te varen op gevoel, heeft dit mijn hersenen flink bezig gehouden. En dan ontstaat er minder ruimte voor… wat dan ook. Het blijkt een zoektocht naar balans in mijn weken met alle ballen die ik probeer hoog te houden. Maar om jullie gerust te stellen, ik voel mij binnenin mijn kern nog steeds goed, tevreden, positief. Het zijn slechts uitdagingen die mijn pad kruisen ;) Het is goed om ook dit te ervaren en hoe ik dat hier, alleen maar toch gesteund, aanpak. Dat gezegd hebbende is er natuurlijk genoeg gebeurd. Een prachtige week Tasmaanse wildernis, waar ik voor het eerst in mijn eentje gekampeerd heb. Ontzettend in mijn nopjes, letterlijk, nieuwe hoogtes bereikt (zoek Mount Murchison maar even op). Bergen weerspiegeld in meren, watervallen, paddenstoelen, de kracht van de natuur. Een hike gemaakt naar Cockle Creek – The edge of the world. Het meest zuidelijke punt van Tasmanië, waar je je, terwijl je in de verte kijkt, toch afvraagt of de aarde niet plat is. En geloof het of niet, een groot groeiende waardering voor Nederlandse versnaperingen. Ik heb krentenbollen, appeltaart, andijvie, zuurkool stamppot en kokosmakronen lopen bakken en koken. Ik heb zelfs speculaas gevonden in de supermarkt! Zoals ik al zei, een tevreden mens.