Een (kleine) update van een bruisende maand_24-01-2025

Hoi allemaal,

Ik zit al een aantal dagen met de gedachte dat ik jullie weer wilde schrijven. Eerlijk gezegd merkte ik dat ik er een beetje tegenaan aan het hikken was. Niet om weer even met jullie te verbinden, maar tegen het schrijven zelf. De creativiteit staat momenteel even op een laag pitje en dat wijt ik echt volledig aan mijzelf. Ik heb de afgelopen weken zulke bruisende weken gehad dat mijn (sociale) batterij momenteel aan de oplader ligt – en daardoor voelde ik minder ruimte voor creativiteit/schrijven. Goed, het feit dat ik bruisende weken heb gehad, is natuurlijk een goed teken. Dat betekent dat ik hier steeds meer begin te aarden. Het leidt echter ook tot weinig momentjes van bezinning en reflectie op dat wat er is gebeurd. Dat besef kwam eerder deze week, waardoor ik weer even pas op de plaats maak en de dagen wat bewuster probeer te doorleven. Leven in plaats van geleefd worden. Eerder deze week vroeg Jinke aan mij: ‘’Hoe gaat het met je?’’ En over die vraag was ik zelf al even aan het nadenken. Want hoe gaat het met mij? Goed. Denk ik. Ik vind het lastig die vraag te beantwoorden momenteel. Maar ik kan zeggen dat ik het jaar vol vertrouwen en kracht ben begonnen en dat werpt zijn vruchten af. Het is hier natuurlijk hartje zomer en dat betekent dat er veel gaande is. Dat betekent ook dat ik nog middenin de ‘’oogst’’ fase zit en niet in de ‘’cocon’’ fase, zoals die in Nederland nu gaande is. Erop uit dus! De kracht waarmee ik dit jaar ben in gestapt, heeft geleid tot enige ‘’confrontaties’’. Een vriend zei heel mooi: ‘’Confrontatie bestaat uit con (met) en front. Samen een front vormen – als je er zo naar kijkt, kan het eigenlijk alleen maar een mooi gesprek worden met de ander, ervan uitgaande dat beide partijen natuurlijk communicatieve vaardigheden hebben.’’ Confrontaties op werk, confrontatie met de huurbaas. In beide gevallen heb ik mijzelf al meer laten horen dan ik ooit heb gedaan. Dat betekent een groeiend wederzijds respect op werk en de opzegging van mijn huurcontract van mijn huidige woning. Eind van deze week verhuis ik naar mijn nieuwe kamer in West-Hobart. Misschien dat ik jullie daarom nu ook wel schrijf. Omdat ik deze eerste periode achter mij zal en wil laten en ik een nieuw avontuur tegemoet ga in een nieuw huis. Ik wacht wel al twee weken lang op officiële toestemming van de real estate agent. Mijn collega moest gisteren hard lachen toen ik hem vertelde over deze real estate agent: ‘’They are the worst’’. Desondanks voel ik een diepgeworteld vertrouwen dat die toestemming er wel komt. Tuurlijk, soms ervaar ik even een steek van lichte stress, maar mijn twee aanstaande huisgenoten heten mij vanaf zondag hoe dan ook al van harte welkom. Zegt genoeg over het huis waar ik terecht kom! Gezien de aard van deze maand besluit ik de rest van deze blog wat anders in te steken. Ik neem jullie mee in wat anekdotes over de avonturen die ik heb beleefd. Wellicht ook leuk voor de verandering ;)

Begin januari (4-5) ben ik samen met Helena, Lisan en Joop naar Lucraston, Huon Valley gegaan. Helena heb ik via via ontmoet en haar beste vriendin is met haar zoontje overgekomen naar Tasmanië. Ik pas zo nu en dan op Joop op, maar heb ook met hen beiden inmiddels een bijzondere verbinding ontwikkeld. Het is een prachtige weg naar Huon Valley. Ik rijd de vallei in, passeer meerdere fruitplantages, distilleerderijen en cider brouwerijen, terwijl de bergen aan weerskanten uitsteken. Het is hier gelijk ook een stuk groener. Ik rijd een ‘’dorp’’ in met huizen die meerdere kilometers uit elkaar verwijderd zijn. Ik verbaas mij toch elke keer weer waar mensen terecht kunnen komen. Bedenk hoe ik hen eigenlijk zou willen interviewen; ik ben nieuwsgierig naar hun verhaal. Wat maakt dat je ergens gaat settelen, hoe ziet het leven eruit, hoe zit het met de (sociale) voorzieningen? Vragen en gedachten passeren. Hoewel ik mij er gaandeweg het afgelopen jaar bewust van ben geworden dat ik natuur nodig heb in mijn omgeving, krijg ik het wel benauwd als ik zo’n ‘’gehucht’’ binnen rijd. Het blijft vooralsnog dus de combinatie van de ‘’stad’’ met natuur dichtbij (zoals Hobart, Breda, Montréal, Vancouver, Basel, etc.). Al met al was het een bijzonder vrouwenweekend. Hoewel ik eigenlijk heel weinig van hen weet, was er wel zoveel verbinding in het moment. En dat is alles wat telt, verbinding in het hier en nu, over de dingen die Nu spelen.

Een week later (11-12 januari 2025) was ik opnieuw in de Huon Valley te vinden, maar dit keer voor de Tassie Camino naar Cygnet. Een weekend Camino opgericht door een groep enthousiaste Tasmaanse pilgrims. Zij willen datzelfde gevoel van verbinding van de Europese Camino ook hier creëren. Twee dagen lang liep ik door een prachtige omgeving met zo’n 120 andere mensen. Ik was dit keer eens niet de jongste. Zo sprak ik een 18-jarige jongen die afgelopen jaar met zijn vader de Camino Français heeft gelopen. Hoewel ik alleen was gekomen, was er zoveel verbinding met alles en iedereen om mij heen. Het landschap waardoor we lopen doet mij wat aan Portugal denken. Ik ruik de geur van de inheemse eucalyptusbomen, voel een licht briesje en neem waar hoe mijn benen het werk doen. De vrede en het lichte gevoel dat ik ervaar door enkel te lopen, houd ik heel stevig vast. Ondertussen neem ik de verhalen van anderen in mij op. Waar de eerste dag vooral oppervlakkige gesprekken plaatsvonden, vind ik de tweede dag meer verdieping. De afgelopen weken heb ik een hoop verschillende meningen gehoord over de Tasmaniërs. Het is als een roddel die zich razendsnel verspreidt. Vaak weet ik niet zo goed wat ik daarmee moet. Moet ik nou ook een mening vormen? Nee. Zolang ik niet volledig in de cultuur geïntegreerd ben, houd ik mij daarvan afzijdig. Ik observeer en ervaar zelf. Om even wat specifieker te zijn. Eén van de meningen is dat Tasmaniërs/ Australiërs weinig diepgang hebben en het vaak oppervlakkig houden. Hoewel ik dat de eerste dag zo ervaarde, was dit de tweede wandeldag geheel anders. Het verschil is dat ik de tweede wandeldag zelf meer initiatief toonde in de gesprekken met mensen. Als ik zelf een open houding aanneem, trek ik diegenen met een open houding aan. Bovendien voel ik intuïtief vaak aan bij wie een gesprek met diepgang wel of niet kan. Ik mag er dan ook op vertrouwen dat ik hier die mensen ontmoet met wie dat kan en mag. Goed, met 30 kilometer op de teller loop ik uiteindelijk, samen met een 23-jarige Tasmaanse jongen en vader van twee kinderen met twee verschillende vrouwen, Cygnet (Folk Festival) binnen. Ja, dat kan wel bevestigd worden. Tasmanië heeft in het binnenland veel jonge, alleenstaande, gescheiden ouders wonen… En dan nog net op de valreep, voor we met zijn allen de St. James kerk in Cygnet binnenlopen, spreekt een vrouw mij aan. Zij is CEO van zo’n 68 Christelijke scholen hier in Tasmanië. Na 5 minuten ontvang ik haar nummer en 3 februari zullen we elkaar ontmoeten met als hoofdvraag of we iets voor elkaar kunnen betekenen. Gaat dat balletje dan ook rollen??

Vanuit daar maak ik even een sprongetje naar mijn eigen praktijk. Dames en heren, zet het in uw agenda’s. 9 maart 2025 zal mijn website online komen! Stay tuned!!

Dan verder naar vorig weekend – ik beloof je, het einde van dit verhaal komt in zicht – 17-18 januari 2025. Samen met Maria reed ik naar Freycinet National Park. Maria heb ik tijdens de kerstwandeling ontmoet en we spreken regelmatig af. Zij is Poolse en recentelijk hier naartoe verhuisd. We kunnen het goed met elkaar vinden en lachen veel. We besluiten Mount Amos te beklimmen. Een klim en avontuur was het zeker, over gladde rotsen en tussen nauwe gleuven door staan we uiteindelijk op de top met het meest prachtige uitzicht ooit. Het water kleurt helderblauw op in het zonlicht. Later hoor ik dat deze zogenoemde Wineglass Bay afgelopen jaar is uitgeroepen tot meest prachtige strand van Australië. Dankbaar voor dit natuurverschijnsel.

Dat was hem dan. Al met al een hoop om dankbaar voor te zijn. Ik heb wat leuke contacten opgedaan, loop enorm veel en mag steeds weer meer van Tasmanië ontdekken, ben hard aan het werk met mijn eigen praktijk en tegelijkertijd ook mijn baantje bij Bear with Me. Er zijn momenteel een hoop doorzichtige, zwevende lijntjes, die de komende weken hopelijk steeds meer vastigheid en kleur gaan krijgen. Stap voor stap. Vol overgave. Om af te sluiten met de woorden van de 3-jarige Joop vandaag: ‘’Ik wil niet groter worden. Ik wil altijd klein blijven.’’ Maar waarom dan? ‘’Ik wil altijd kunnen blijven spelen.’’ Je hoort het, blijf je innerlijk kind voeden met dat wat je energie geeft!

Liefs,
Fleur

ps. De Tassie Camino organisatie was zo enthousiast over mijn aanwezigheid, dat ik ben opgenomen in het nieuwsartikel over deze wandeling. Bij deze de link voor de geïnteresseerden: https://hobart.catholic.org.au/2025/01/16/over-a-thousand-around-the-world-join-tasmanian-pilgrimage/